یادداشتی از حبیب مقیمی:

سال نو نگاه نو

 
تاریخ انتشار : يکشنبه ۶ فروردين ۱۳۹۶ ساعت ۱۵:۵۳
Share/Save/Bookmark
 
سال نو نگاه نو
 
 
آيد بهار و پيرهن بيشه نو شود
نوتر برآورد گل اگر ريشه نو شود
زيباست روي كاكل سبزت كلاه نو
زيباتر آن كه در سرت انديشه نو شود  (منوچهر آتشی)
سال نو مبارک.
صحبت نو : حبیب مقیمی/ در زندگی روزهایی هست که آمدنش با نیامدنش توفیر دارد.روزهایی که آدم را وادار میکند نادیده ها را ببیند و به قول قدیمی ها درسها بگیردو کوله بار تجربه فربه تر کند.در این رفت و آمد روزها و رویداد ها ،در پس نو شدن سال ها و به دست آمدن موقعیت ها البته بهانه هایی است برای تلنگرهای گاه به گاه.هر اتفاقی حادثه ای است که چشم مارا بر گوشه ای از جهان و منش برخی آدم ها و پاره ای از رفتارها باز می کند.بهار هم  یک اتفاق است.مثل وقتی  عزیزی را از دست می دهی.مثل وقتی به هر دلیلی  مدتی را باید در حبس بمانی.  شاید خود رویداد انقدر مهم نباشد که حال و نگرش ما در پس  این اتفاق .اینکه با این رخ دادها ارزیابی تو از جهان و آدم هایش متفاوت می شود و ناگهان می دانی کجای دنیا ایستاده ای. بی شک خاصیت نو شدن سال باید این باشد.باید ورق زد و دید چقدر برای آدم ها ،فکر آدم ها ،آبروی آدم ها ،درد های آدم ها ارزش قایل بوده ایم.تا کجا کوشیدیم به سیره پیشوایان دینی آبروی برادران دینی مان را حفظ کنیم و چقدر توانستیم از کار دردمندی گره بگشاییم؟نمی دانم در سال جدید قرار است چه تغییرعمده ای در ما اتفاق بیافتد و چقدر به مسیر انسانیت و در اندیشه انسان بودن نزدیک شویم.وقتی قرار باشد در تمام کنش ها و واکنش هامان به ارزش انسان ها فکر کنیم –همان ارزشی که سبب خلقتشان شده-آنوقت احتمالا نوع نگاهمان دگرگون می شود.این را می شود در سیره امام علی (ع) آشکارا دید.شاید این روزها خیلی از نگاه علوی به انسان ها دور شده ایم. چرا که هیچ چیز نزد مردی مانند علی از حفظ حرمت انسان ها مهمتر نبود .برای همین سفارش می کند انسان ها  نخست از گناه خود بترسند :
شما را به پنج چیز سفارش می کنم که اگر برای آن شتران پر شتاب برانید و رنج سفر را تحمل کنید سزاوار است.جز به پروردگار امیدوار نباشد،جز از گناه خود نترسد  ،و اگر از یکی سوال کردند و نمی داند،شرم نکند و بگوید نمی دانم و کسی در آموختن آنچه نمی داند شرم نکند.بر شما باد شکیبایی که شکیبایی ایمان را چون سر است بر بدن  و ایمان بدون شکیبایی چونان بدن بی سر ،ارزشی ندارد"حکمت 82
بله  ما گاهی شکیبایی مان  را در برابر هم از دست می دهیم.ما  گاهی از گناه دیگران بیش از گناه خود ترسیده ایم و فکر نکردیم و نشنیدیم که علی به مالک گفت:ای مالک اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی فردا با چشم گناهکار اورا نبین،شاید سحرگاه توبه کرده باشد و تو ندانی".خدایا ! سال جدید را سال گشادگی سینه هایمان قرار ده.سالی که دنیا را فقط از نکاه خودمان نبینیم و فقط اندیشه های خودمان  را لایق بهشت پروردگار ندانیم.بگذاریم امسال سالی باشد که برای آدم های اطرافمان ارزش بیشتری قایلیم.اگر انسان و درد های انسان برایمان مهم شد دیگر می ترسیم بی شکیبایی درباره هم حرف بزنیم  و بی واهمه همدیگر را متهم کنیم .می ترسیم از دیوار زندگی هم بالا برویم،میترسیم سیاست بازانه به دنبال زمین زدن برادران خود باشیم و شاید اگر برای انسان ودرد های او ارزش قایل باشیم این روزها میترسیم بی هدف و توانایی کاندیدای انتخابات ها شویم.
 سال نو مبارک.
 
 
 
کد مطلب: 4647